ಹೀಗೊಂದಿಷ್ಟು ಬರಹಗಳು….

Posted: ಅಕ್ಟೋಬರ್ 4, 2010 by sukhesh in ನನ್ನ ಕತೆಗಳು

 

ಅವನು ಕೇಳಿದ “ಕಥೆಗೊಂದು ಹೆಸರಿರಲೆeಬೇಕೆ?”. “ಹೆಸರೇ ಕಥೆ. ಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ” ಎಂದೆ. ಆಮೇಲೆ ಇದೆಎ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳವೂ ಆಯ್ತು. ಪಾಪ ಬೇಜಾರಗಿರಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಈ ಕಥೆ ಬರೆದ.

ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು. ಹೊಸದು ಕೊಂಡೆ. ಈಗ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರು ಕದ್ದರೆ ಎಂದು ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬ ತುಂಬ ಏನೇನೋ ಬರೀತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಪ್ರಕಾಶಕರು ಸಿಕ್ಕದ್ದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದ.

ಒಂದೂರಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಲ್ಲದವನೊಬ್ಬನಿದ್ದ. ಇಂಥ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದೂ ಬಂದೂ ಅವನು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಒಂದಿನ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಜಗಳವಾಡಿಕೊಂದವು. ಆಮೇಲೆ ಕಲಿಯುಗ ಶುರುವಾಯ್ತು.

ಅವನು ತನ್ನೊಳಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಹೊರ ನೋಡಿದಾಗ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು.

ದೇವರು ಕೇಳಿದ. “ಸ್ವರ್ಗ ಬೇಕೋ ನರಕ ಅದೀತೋ?”. ನಾನು ಸಿಗರೆಟನ್ನೇ ಆರಿಸಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ಮಗು ಹಗಲಿಡೀ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿದಳು. ಅಪ್ಪ “ಬಾರಿಸುವು”ದಾಗಿ ಬೆದರಿಸಿದರು. ಮಗು ಜಗ್ಗದಾಗ ದೇವರು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಮಹತ್ತನೂ, ತಾನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದೆನೆಂದೂ ವಿವರಿಸಿದ. ಮಗು ಅಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ದೇವರು ಕೋಪದಿಂದ “ಗೂಬೆಯಾಗಿ ಹೋಗು” ಎಂದು ಶಪಿಸಿದ. ಮಗು ನಕ್ಕು “ಸುಮ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಕ್ಕೊಳಪ್ಪ” ಎಂದಿತು. ದೇವರು ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಕಲಿಗಾಲ ನೋಡಿ.

ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಅವನು ಬಂದ. ಉಟ್ಟಿದ್ದ ಲುಂಗಿ ಕೊಳಕಾಗಿತ್ತು.ಶರಟು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹರಿದಿತ್ತು. ಕುಂಟುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂಬಂತೆ ಕ್ಯೆಯಾಡಿಸಿದೆ. ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಯಾರನ್ನೋ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮನ ಬದಲಿಸಿ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದೆ. ರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯ ಸಿಕ್ಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಉಳಿಸಿದೆನೋ, ಕಳೆದು ಕೊಂಡೆನೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

Advertisements

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s