Archive for the ‘ನನ್ನ ಕತೆಗಳು’ Category

ನವೆಂಬರಿನ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ

Posted: ಅಕ್ಟೋಬರ್ 23, 2013 by sukhesh in ನನ್ನ ಕತೆಗಳು
ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:

“ಅಪ್ಪ ಕತೆ ಅಂದ್ರೇನು ನೀತಿಕತೆ ಅಂದ್ರೇನು?”
“ಕತೆ ಅಂದ್ರೆ ನಿಜ ಅಂತ್ಲೇ ಪುಟ್ಟ. ನೀತಿ ಕತೆ ಅಂದ್ರೆ ಒಂತರಾ ಸುಳ್ಳು ಅಂತ.”

****

ಆ ಬಸ್ಸು ನನ್ನನ್ನ ಆ ಊರಿಗೆ ತಂದು ಇಳಿಸಿದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಘಟ್ಟಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮರೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಕ್ಷಣಗಳು ಕಳೆದಾಗಿತ್ತು. ಸಂಜೆಗತ್ತಲು ಮೆಲ್ಲ ಹರಡುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಜಗದ ದು:ಖವ ಸುಂದರವಾಗಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ ನವೆಂಬರ್ ಮಳೆ ಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. “ನೀ ಬರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಲ್ಲಿದ್ರೆ ಆಯ್ತಲ್ಲ?” ಅಂತ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಮಾವ ಸುತ್ತೆಲ್ಲೂ ಕಾಣದ್ದರಿಂದ ಅಂವ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೋ ಅಂತ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಲೇ ಮೂರು ಜೊತೆ ಬಟ್ಟೆ, ನಾಲ್ಕು ಪುಸ್ತಕ ತುಂಬಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ರಸ್ತೆಬದಿಯ ಚಾದಂಗಡಿ ಎಂಬ ಸೋಗೆ ಗುಡಿಸಲು ಸೇರಿಕೊಂಡೆ.

ಅಂಗಡಿ ಒಳಗೆ ಯಾರೂ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಮ್ಮಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ “ಹಲೋ” ಅಂತ ಕೂಗಿದರೂ ಯಾರೂ ಓಗೊಡದೆ ಹೋದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಗಿರಾಕಿಗಳಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಗೋಡೆಗೊರಗಿದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಮಡಿಕೆ ಮದಿಕೆಯಾಗಿ ಚದುರಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಹಸಿರು ಕಾಡು. ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಮರ ಗಿಡ ಹುಲ್ಲು ಹುಲಿ ಚಿರತೆಗಳೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಂದೇ ಮುದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಾ ಸುರಿವ ಮಳೆಗೆ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾವೇನೋ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆ ಊರಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆಯ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಸೊಸೆಯ ಅಣ್ಣನ ಮನೆಗೋ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ಒಮ್ಮೆ ಹುಲಿ ಬಂದಿತ್ತೆಂದು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಕತೆ ನೆನಪಾಗಿ ಒಂಚೂರು ನಡುಗಿದೆ. ಕೂತಿದ್ದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಸೀಮೆಸುಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಗೆರೆ ಕೊರೆದಂತಿತ್ತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಚೌಕಾಬಾರದ ಮನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದವು. ಬಸ್ಸಿನ ನಾಕಿಂಚು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಡಚಿಟ್ಟ ಕಾಲುಗಳು ಚಾದಂಗಡಿಯ ವೈಶಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮೈ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಾಗೇ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದೆ.

ಯಾರೋ ಹಿಡಿದು ತಳ್ಳಿದಂತಾಗಿ ಧಡಕ್ಕನೆ ಎದ್ದರೆ “ಕಂಡ್ ಕಂಡ್ ಕಡಿ ಎಲ್ಲ ಮಲ್ಕತ್ತಿಯಲ್ಲ ಮಾರಾಯ ನೀನು. ಏಳು ಏಳು” ಅಂತ ಮಾವ ಗದರುತ್ತಿದ್ದ. ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೈ ಗಡಿಯಾರ ಎಂಟರ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. “ಅಲ್ಲ ಮಾವ. ನೀ ಬರೋ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಜೀಪು ಸ್ಟಾರ್ಟು ಮಾಡಿ ಕಾದಿರ್ತೀನಿ ಅನ್ದಿದ್ಯಲ್ಲ. ನಾ ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ಆಗ್ಲೇ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಮೇಲಾಯ್ತು”. “ಕೂತಿದ್ದವ್ರು ಯಾರು ಮಾರಾಯ. ಆರಾಮ ಮಲ್ಗಿದ್ದೆ ತಾನೇ? ಮದ್ವೆಮನೆ ಅಂದ್ರೆ ಸಾವ್ರ ಕೆಲಸ ಇರುತ್ತೆ. ನೀ ಏನೋ ಬೆಂಗ್ಳೂರಲ್ಲಿ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರು ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ರ್ ಮದ್ವೆನೂ ಹಂಗೇ ಮಾದಕಾಗತ್ತ? ಬೇಗ ಜೀಪು ಹತ್ತು” ಅಂತ ಮಾವ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡಿದ. ಜೀಪು ಮಾವನ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಹೊಳೆಯುವ ಜೀಪಲ್ಲ ಅಂತ ಹೆಡ್ ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. “ಯಾಕೋ ಮಾವ? ಬೇರೆ ಯಾರ್ದೋ ಜೀಪು ತಂದಿದೀಯ?” ಅಂದೆ. ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದದ ಜೊತೆ ಜೀಪು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಮಾವ ಗೇರ್ ಲಿವರಿನ ಪಕ್ಕದ ಇನ್ನೊಂದು ಲಿವರು ತೋರಿಸಿ “ಈ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತೋಕೆ ನನ್ನ ಜೀಪಿಗೆ ಆಗಲ್ಲ ಕಣಪ್ಪ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಕ್ಸ್ಟ್ರಾ ಗೇರು ಎಕ್ಸ್ಟ್ರಾ ಬ್ರೇಕು ಮಿಲಿಟರಿ ಜೀಪಿನ ತರ ಗಾಡಿಗಳೇ ಬೇಕು. ನೀ ಈ ಊರಿಗೆ ಇಲ್ಲೀ ತಂಕ ಬಂದಿಲ್ಲ. ನೀನೇನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ್ಲೇ ಯಾರೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಷ್ಯಾನೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ನಿಪ್ಪಂಗೆ ಅದೇನು ಕುಶೀನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಒಂದು ಜಗಳಾನ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಯಾರಾದ್ರು ನೆನಪಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊತಾರ ?” ಅಂತ ಹಳೇ ಪುರಾಣದ ಮುಚ್ಚಳ ತೆಗೆದ. ನನಗೆ ಆ ಮಾತು ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. “ಮಾವ ರೋಡು ತುಂಬಾ ಕೆಸರಾಗಿದೆ. ಟೈರು ಜಾರುತ್ತೇನೋ” ಅಂದೆ. ಮಾವ ನಕ್ಕು “ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಾರೊದೆ. ಇನ್ನೂ ನೀ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಅವ್ರ್ ಮನೆ ಬಾಗ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನೇನು ಜಾರುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ತಡಿ” ಅಂದ. ನನಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದ ನಂಟು ಹಿಡಿದು ಹೋದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಆಗುವ ವ್ರದ್ಧೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ವ್ರದ್ಧೆಯ ತಲೆ ತಿರುಕ ಪತಿ ಅರ್ಥಾತ್ ನನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ತಲೆ ತಿರುಕ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬಹಳವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆಯೂ ನೋಡಿರದಿದ್ದರೂ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ ಆ ಮನೆ ಮತ್ತು ಆ ಮನೆಯ ಜನರ ಕತೆಯನ್ನು ಮಾವ ಮತ್ತೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ನಾನು ನಿದ್ರೆಯ ನೆವ ಹೇಳಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದೆ.

ಜೀಪು ಯಾವುದೋ ಗುಂಡಿಗೆ ಇಳಿದು ಎದ್ದಿತೇನೋ. ತಟ್ಟನೆ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರೂ ಸುತ್ತಾ ಕತ್ತಲು. ಸದ್ದನ್ನೂ ಸಹಾ ಬಡಿದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಂತ ಕತ್ತಲು. ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹೆದರಬೇಕೋ ಮೌನಕ್ಕೆ ಹೆದರಬೇಕೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮಾವ ಮಾತನಾಡದೆ ರಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವನಂತೆ ಮುಂದೆ ನಡೆದ. ಕಾಡ ನಡುವೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ಚೂರು ಬೆಳಕಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಬಹುಷಃ ಗದ್ದೆ ಇರಬೇಕು. ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆವಾಗ ಸೋನೆ ಮಳೆಗೆ ನೆಂದ ಹುಲ್ಲಿನ ಗರಿಗಳು ಪಾದವನ್ನ ಮೃದುವಾಗಿ ಸವರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಯವೋ ಖುಷಿಯೋ ಕನಸೋ ನನಸೋ ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

ಒಂದೆರಡು ತಾಸೋ ಅಥವಾ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷವೋ ನಡೆದಿರಬೇಕು. ಮನೆ ಬಂತು ಎಂಬಂತೆ ಮಾವ ನಿಂತ. ನಾನೂ ನಿಂತೆ. ಮಾವ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಕೈ ತೋರಿದ. ಕವಿದ ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಕ್ಷತ್ರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಲ್ಲೇ ಕೆಲವೊಂದು ಹೆಚ್ಚು ಗಾಢವಾಗಿಯೂ ಕೆಲವೊಂದು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಾಢವಾಗಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಮತ್ತೂ ಗಾಢವಾಗಿಯೂ ಕಂಡಿತು. ಇಷ್ಟು ದಟ್ಟ ಮೋಡಗಳು ಕವಿದರೂ ಮಳೆ ಮಾತ್ರ ಬರಿದೆ ಜಿನುಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯ್ತು.

“ಇಲ್ಲೇ ಮೇಲೆ ಹತ್ಬೇಕು ನೋಡು. ಜಾರೋದು ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ”. ಮಾವ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡಿದೆ. ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಾಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿವ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಹಾಗೆ ಗುಡ್ಡದ ಕಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಕಂಡವು.

ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿನ ಮನೆ. ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ಆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲಿ ಎಂದೇ ಆ ಗುಡ್ಡ ಭೂಮಿಯ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಮೇಲೆ ಎದ್ದಂತಿತ್ತು. ಭೂಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೇನು ನಾ ಓದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಗುಡ್ಡದ ಮಣ್ಣು ಈ ನೆಲದ್ದಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಾ ಕೇಳಿದ ಕತೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಗುಡ್ಡದಿಂದ ಅರ್ಧ ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇನ್ನೊಂದು ಇಷ್ಟೇ ಎತ್ತರದ ಗುದ್ದವಿದೆ. ಎರಡು ಗುಡ್ಡಗಳ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣಕ್ಕೆ ಹರಿವ ತೊರೆಗೆ ಸೀತಾ ನದಿ ಅನ್ನೋ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರಿದೆ. ಈ ಎರಡು ಗುಡ್ಡಗಳ ನಡುವೆ ಅಜ್ಜನ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ ಮಲಗಿದೆ. ಈ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಅಂಗೈ ಅಗಲದಷ್ಟೇ ಜಾಗವಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ಆ ಜಾಗದಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆ ಮನೆಯೇ ಹರಡಿದ್ದರೂ ಸಹ ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತೊರೆ ಹುಟ್ಟಿ ಗುಡ್ಡದಂಚಲ್ಲೇ ಹರಿಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತದ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹರಿದು ಸೀತಾನದಿ ಸೇರುತ್ತದೆ.

ಸಂಜೆಯಿಂದ ಜಿನುಗಿದ ಮಳೆಗೋ ಏನೋ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನೆಗೆ ಅಂತ ಬಂದವರು ಸೀದಾ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರದಿರಲಿ ಅಂತ ಅಜ್ಜ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತಡೆಗೋಡೆಯಂತಾ  ಬೇಲಿ ಇರದಿದ್ದರೆ ಈ ಜಾರಿಕೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಏರುವುದು ಬಹುಷಃ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಜಾರುತ್ತಾ ಏರುತ್ತಾ ಮಾವನ “ನಿಧಾನ ಮಾಣಿ.”, “ಹುಷಾರು. ಜಾರುತ್ತೆ” ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾತುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹತ್ತಿರ ಬಹುದೇನೋ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ನಿಂತುಹೋದವು. ಆದರೆ ಅಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಸಪಾಟು ನೆಲ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಗುಡ್ಡದ ಅಂಚಿಗೇನೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಜಾಗ ಬಿಡದೇ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಪಾಚಿ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆ, ಗೋಡೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಏಣಿ ಮೇಲೆಲ್ಲೋ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ ಪೆಟ್ರೋಮ್ಯಾಕ್ಷ್ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿತು.

“ಎಲ್ಲಾದ್ರು ಬಾಗ್ಲೇ ಇಲ್ಲದ್ ಮನೆ ನೋಡಿದ್ಯಾ? ಇದ್ಕೇ ಎಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮಜನ್ನ ಹುಚ್ಚ ಅನ್ನೋದು. ಬಾ. ಮೊದ್ಲು ನೀನೇ ಮೇಲೆ ಹತ್ತು. ಆ ಏಣಿ ಪೂರ್ತಿ ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ಜಾಸ್ತಿ ಭಾರ ಬಿಡ್ಬೇಡ. ಚೂರು ಗೋಡೆ ಸಪೋರ್ಟು ತಗೊಂಡು ನಿಧಾನ ಹತ್ತು.” ಅಂದ.

ಬಾಗಿಲೇ ಇಲ್ಲದ ಮನೆ ಅಂತ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿ ಕಾಲು ಜಾರಿದರೆ ಕೈಲಾಸವೇ ಸರಿ ಅನ್ನುವಂತಾ ಜಾಗ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಣ್ಣನೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಾಳಿ, ಹನಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಮೈ ಬೆವರಿತು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾವನ ಹೆಗಲಿನ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿ ತಣ್ಣಗಿನ, ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದು ಮುಕ್ಕಾಗಿದ್ದ ಏಣಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿದೆ. ಗೋಡೆಗೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದ ಏಣಿಯ ಬಲ ತುದಿ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತೋ ಏನೋ, ಹೆಜ್ಜೆ ಎತ್ತಿ ಇಡುವಾಗೆಲ್ಲಾ ಏಣಿ ಗೋಡೆಯಿಂದ ತುಸು ಹೊರಬಂದು ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಜಿನುಗು ಮಳೆಯ ನೀರು ಬೇರೆ. ಏಣಿಯ ತುತ್ತ ತುದಿ ಸೇರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾರಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಇನ್ನೇನು ಗೋಡೆಯಿಂದ ಕಿತ್ತು ಬರುವಂತೆ ಹೊಯ್ದಾಡಿತು. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಬಲಗೈ ಬೀಸಿ ಗೋಡೆಯ ತುದಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ. ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲೂ ತಾರಸಿಯ ಅಂಚು ಹಿಡಿದು ತೆವಳುವವನಂತೆ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ತಲುಪಿದೆ.

ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಂತ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿದ ಹಾಗೆ ತಾರಸಿಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಿಟಕಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಬಾಗಿಲು. ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಎರಡರ ಸೀಳುಗಳಿಂದಲೂ ಬೆಳಕಿನ ಒಂಟಿ ಕಿರಣಗಳು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಳಗಿನಿಂದ ಮಾತು, ನಗು, ಯಾವುದೋ ಮಕ್ಕಳ ಅಳು ಜಗಳ, ಕರಿದ ತಿಂಡಿಯ ಘಮ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೋರಿ ತೊರೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಗುಡ್ಡದಂಚಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಸೀತಾನದಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಗಿಲಲ್ಲದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಬೇಕೋ, ತಟ್ಟಬಹುದೋ ತಿಳಿಯದೇ ಕಿಂಕರ್ತವ್ಯ ಮೂಢನಂತೆ ಮಾವ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ.

(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು)

ಮೋಡ ಹಡಗು ಮಳೆ

Posted: ಜೂನ್ 10, 2013 by sukhesh in ನನ್ನ ಕತೆಗಳು
ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:,

ಓಡುತ್ತೇನೆ

ಹಸಿರು ವನ ಹಳದಿ ಅಬ್ಬಲಿಗೆ

ಹೂಗಳ ನಡುವೆ

ಸುರಿದ ಪ್ರೀತಿ ಇಬ್ಬನಿ ಹನಿಗಳ ಗಲ್ಲ

ಸವರುತ್ತಾ

ತಣ್ಣನೆಯ ಅಚ್ಚರಿಯಂತಾ

ಪ್ರಪಾತದಂಚು…

ಗಕ್ಕನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ

ಬೀಳುವಾಗ

ಜೇಬಿಂದ ಜಾರುವ ಕವಿಸಮಯಗಳು

ಸಾವಿಗಂಜಿ ನಡುಗಿ

ಒದೆದೆಬ್ಬಿಸಿದಂತಾ ಎಚ್ಚರ

ಉದಾಸಿನ ತಿರುಗುವ ಫ್ಯಾನಿಗೆ

ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ

ಕತ್ತಲು ತೊಳೆದಿಟ್ಟ ಖಾಲಿ ಆಕಾಶ

ಬೆದರಿ ಬೆವೆತ ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿ ಮೋಡಗಳು

ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ

ಖಾಲಿಪೀಲಿ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆ

ನಡುವಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರಗಿ ಕಾಣೆಯಾಗಬೇಕು

ತುಂಬಿಕೊಂಡ ನಿರ್ವಾತವನ್ನು

ಖಾಲಿದೋಸೆಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿಬಿಡಬೇಕು

 

ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ

ಮೋಡಗಳನ್ನುಹಡಗುಗಳನ್ನು

ಮತ್ತು

ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು

ಹೂವು ಬಾಗೋದು ತಂಗಾಳಿಯ
ಹಾಡಿಗೆ ಅಂತ ನಿನ್ನ ಭಾವನೆ
ಲತೆಗೆ ಬೆನ್ನು ನೋವು
ಅಂತ ನನ್ನ ಗುಮಾನಿ

ರಮ್ಮಿ ಆಗಲೇ ನಾಲ್ಕು ರೌಂಡು ಆಗಿತ್ತು ಅವ ಬರುವಾಗ. ನಾ ಎರಡು ಆಟ ಇಟ್ಟೂ ಆಗಿತ್ತು. ನಿಮ್ಮಿ ಕೌಂಟು ಆಗ್ಲೇ ೧೪೦ರ ಆಸುಪಾಸಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಅವ ಬಂದ. ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ “ಬರ ಬಹುದಾ” ಅಂತ ಕೇಳೋದನ್ನ ಯಾರೂ ಅವನಿಗೆ ಕಳಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನೋ ತರ ಸೀದಾ ನುಗ್ಗೋದೆ ಅವನ ಸ್ಟೈಲು. “ಹುಡ್ಗೀರ ರೂಮು ಕಣೋ. ಬರೋ ಮುಂಚೆ permission ತಗೋಬೇಕು” ಅಂದ್ರೆ ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಇಂತವೆಲ್ಲ ಕೇಳೋದೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ತರ ಚಾಪೆ ಮೇಲೆ ಕೂತ. “ನಂಗೂ ಎಲೆ ಹಾಕ್ರೋ” ಅಂತ ಆರ್ಡರು ಮಾಡಿದ. ಎಲೆ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ “ಟೀ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ” ಕಾರ್ಡು ಜೋಡಿಸುವಾಗ ಅಂದೇ ಅಂತಾನೆ. ಅದರಲ್ಲೇನು ಅನುಮಾನ ಬೇಡ.

“already ಎಲ್ರುದ್ದೂ ನಾಲ್ಕು ರೌಂಡು ಆಟ ಆಗಿದೆ. ಮುಗೀಲಿ ತಡ್ಕೋ” ಅಂದ ರಚ್ಚು. ಅವ್ನು ಹೀಗೇನೆ ಯಾವಾಗಲೂ ರೂಲ್ಸು ರೂಲ್ಸೆ. ಪಕ್ಕಾ ಲಾಯರೀ ಬುದ್ದಿ. ಆದ್ರೆ ಇವ ಸೈತಾನನ ಜೊತೆಗೂ ವಾದ ಮಾಡಿ ಗೆದ್ದು ಬಂಡವ ತಾನೇ! ಸುಮ್ನಿರ್ತಾನ? “ಸರೀನಪ್ಪ. ನಂದು ನಾಲ್ಕು ರೌಂಡ್ ಸೇರ್ಸಿ ೧೬೦ ಬರಕೋ. ಯಾರು ಬೇಡ ಅಂತಾರೆ” ಅಂದ. ಇನ್ನು ಮಾತೆ ಇಲ್ಲ. ಸೈತಾನಂಗೆ ೧೬೦ ಬರೆದ್ರೇನು ೧೯೯ ಬರೆದ್ರೇನು. ಅದನ್ನ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಗೊಳೋವ್ನೆ ಅಲ್ಲ ಅವ. ಹಾಗಂತ ಗೆಲ್ತಾನೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಗೆಲ್ಲೋದು ಸೋಲೋದು ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟಿದೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ತರ ಆದೊವ್ನು ಅವ್ನು. ಈಗ ಒಂದು example ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ನೋಡಿ ಅವ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಎಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕಾರ್ಡುಗಳು ಬಿದ್ರೂನು ಆಟ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡೋಲ್ಲ. “ಆಟಕ್ಕೆ ಅಂತ ಕೂತ ಮೇಲೆ ಜೋಕರ್ ನೋಡಬಾರದು. ಯುದ್ದಕ್ಕೆ ಅಂತ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಸೈನಿಕರನ್ನ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಬಾರದು”, “ನಾ ಒಂದು ಸಲ ಆಟಕ್ಕೆ ಕೂತಮೇಲೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡು ಅಂತ ನಾನೇ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳೋಲ್ಲ” ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಫಿಲ್ಮಿ ಡೈಲಾಗ್ ಎಸೆಯುತ್ತ ಆಡ್ತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಅವನದು ಬುಕ್ ಆಗೋದು ಕಡಿಮೆ. ಹೆಂಗೋ ಏನೋ ಮಾಡಿ ಕೌಂಟನ್ನ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದರಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟು ಆಡ್ತಾನೆ. ಅವಾಗವಾಗ ನೆಲದಲ್ಲಿರೋ ಕಾರ್ಡುಗಳನ್ನ ಎಲ್ಕೊತಾನೆ ಎಂತ ಗುಲ್ಲು ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ಯಾರ ಕೈಲೂ ರೆಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಆಗಿ ಹಿಡಿಯೋಕೆ ಆಗಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದಲ್ಲೂ.

ಅಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು. ಮೊದಲ ಆಟ ಅವನದೇ ಆಯ್ತು. ಕಾರ್ಡು ಕದ್ದನೋ ಇಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಲೂ ಆಯ್ತೋ ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಂದು ರಮ್ಮಿಯೇ ಆಗದೆ ಇದ್ದರಿಂದ ಬುಕ್ ಆಯ್ತು. ನಿಮ್ಮಿ ಕೌಂಟು ಹತ್ತರ ಒಳಗಿದ್ದಿದ್ದು ಅವನದೇ ಕೃಪೆ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಅವಳಿಗೆ ಕಾರ್ಡು ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದವ ಅವನೇ. ರಚ್ಚು ಯಾವಾಗದಂತೆ ನಲವತ್ತರ ಕೌಂಟು ಕೊಟ್ಟ. ಅವನ ಕೈಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ರಮ್ಮಿಯಾಗದ ರಾಜ ರಾಣಿ ಇತ್ಯಾದಿ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಡುಗಳ ದಂಡೇ ಇರೋದರಿಂದ ಅದೇನು ಅಂತಾ ಅಚ್ಚರಿಯ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಮತ್ತೆ ಕಾರ್ಡು ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡೋವಾಗ ಕೇಳ್ದೆ “ಏನೋ ಸಿಗರೇಟು ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ನಿಜವಾ?”. “ಹೂಂ ಕಣೆ. ಬಿಟ್ಬಿಟ್ಟೆ” ಅಂದ ಅದೇನು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ತರ. ಆರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ “ಏನೋ ಸಿಗರೇಟು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೀಯಂತೆ? ಯಾವಾಗಿಂದ ಇದೆಲ್ಲ?” ಅಂದವಾಗ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನಾ? ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಆವಾಗ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಇದ್ದ. ಆಗಷ್ಟೇ ಇದ್ದ ಕಂಪನಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕಂಪನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದ. “ಯಾಕೋ? ಆ ಕಂಪನಿ ಅಷ್ಟು ಆರಾಮಾಗಿತ್ತಲ್ಲೋ?” ಅಂದ್ರೆ “ಅದ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು” ಅಂತ ನಕ್ಕಿದ್ದ. ಅದಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಈ ಸಿಗರೇಟಿನ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದರೂ ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಗರೇಟಿನಂತಾ ಚಟಕ್ಕೆ ಬಳಿ ಬೀಳೋದು ಕಮ್ಮಿ. ಅದನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಯಾವುದೋ ಸಂಸ್ಕ್ರತ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಪ್ರವಚನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.

ಈಗ ಕೆಣಕಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತು. “ಅಲ್ಲಾ ಕಣೋ, ಸಿಗರೇಟು ಯಾಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಚಟ ಅನ್ನೋದರ ಮೇಲೆ ನಿಂದೊಂದು thesis ಇತ್ತಲ್ಲ. ಈಗ ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ. ನಿನ್ನ thesis ನೀನೆ ಹೊಳೆಗೆ ಎಸೀತ ಇದ್ದೀಯ” ಅಂದೆ.

ಅವ ಕಾರ್ಡುಗಳನ್ನ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದ. ಒಮ್ಮೆ ಉದ್ದದ್ದೊಂದು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವ ಪ್ರವಚನಕ್ಕೆ ರೆಡಿ ಆಗ್ತಾ ಇದಾನೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. “ತಡಿ. ಟೀ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೇನೆ” ಅಂತ ಎದ್ದೆ. ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದು ಕೂರಿಸಿದ. “ಇದು ವಿಸ್ಕಿ ಟೈಮು. ಟೀ ಟೈಮಲ್ಲ. ನಂಗೆ ಟೀ ಬೇಕಾಗಿದ್ರೆ ಆಗಲೇ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೆ. ತಗಾ. ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರಾಣ. ನೋಡು ನೀನು theory thesis ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ಯಲ್ಲ ಅವೆಲ್ಲ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾ ನಿಂಗೆ? ಯಾವ ಥಿಯರಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಸತ್ಯ ಆಗಿರೋಲ್ಲ. ನನ್ನ ಥಿಯರಿಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ. ಇವತ್ತು ಸತ್ಯ ಅಂತ ಕಂಡದ್ದು ನಾಳೆಗೆ ಪಕ್ಕಾ ಕಾಮೆಡಿ ಪೀಸ್ ಆಗಬಹುದು. ಹಂಗಾಗಿ ನಾ ಸತ್ಯ ಅನ್ನೋದನ್ನೇ ನಂಬಲ್ಲ. ಸುಮ್ನೆ ಇವತ್ತು ಕಂಡಿದ್ದನ್ನ ಇವತ್ತು ಬದುಕ್ತೀನಿ. ಯಾರಾದ್ರು ಕಾರಣ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಹಿಂಗೆ ಒಂದು lecture ಕೊಟ್ರಾಯ್ತು. ನಿನಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ. ನಂಗೂ ಅರ್ಥ ಆಗಿರಲ್ಲ. ಸುಮ್ನೆ ನವ್ಯ ಕಾವ್ಯದ ತರ” ಅಂದ. ರಚ್ಚು ಕೂತಲ್ಲೇ ಮಿಸುಕಾದುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಮ್ಮಿ ಜೋಕರುಗಳನ್ನ ತೆಗೆದು ಎಡ ಮೂಲೆಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕಂಡ.
[ಮುಂದುವರೆಯೋ ಚಾನ್ಸ್ ಇದೆ]

ಹೀಗೊಂದಿಷ್ಟು ಬರಹಗಳು….

Posted: ಅಕ್ಟೋಬರ್ 4, 2010 by sukhesh in ನನ್ನ ಕತೆಗಳು

 

ಅವನು ಕೇಳಿದ “ಕಥೆಗೊಂದು ಹೆಸರಿರಲೆeಬೇಕೆ?”. “ಹೆಸರೇ ಕಥೆ. ಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ” ಎಂದೆ. ಆಮೇಲೆ ಇದೆಎ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳವೂ ಆಯ್ತು. ಪಾಪ ಬೇಜಾರಗಿರಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಈ ಕಥೆ ಬರೆದ.

ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು. ಹೊಸದು ಕೊಂಡೆ. ಈಗ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರು ಕದ್ದರೆ ಎಂದು ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬ ತುಂಬ ಏನೇನೋ ಬರೀತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಪ್ರಕಾಶಕರು ಸಿಕ್ಕದ್ದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದ.

ಒಂದೂರಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಲ್ಲದವನೊಬ್ಬನಿದ್ದ. ಇಂಥ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದೂ ಬಂದೂ ಅವನು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಒಂದಿನ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಜಗಳವಾಡಿಕೊಂದವು. ಆಮೇಲೆ ಕಲಿಯುಗ ಶುರುವಾಯ್ತು.

ಅವನು ತನ್ನೊಳಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಹೊರ ನೋಡಿದಾಗ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು.

ದೇವರು ಕೇಳಿದ. “ಸ್ವರ್ಗ ಬೇಕೋ ನರಕ ಅದೀತೋ?”. ನಾನು ಸಿಗರೆಟನ್ನೇ ಆರಿಸಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ಮಗು ಹಗಲಿಡೀ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿದಳು. ಅಪ್ಪ “ಬಾರಿಸುವು”ದಾಗಿ ಬೆದರಿಸಿದರು. ಮಗು ಜಗ್ಗದಾಗ ದೇವರು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಮಹತ್ತನೂ, ತಾನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದೆನೆಂದೂ ವಿವರಿಸಿದ. ಮಗು ಅಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ದೇವರು ಕೋಪದಿಂದ “ಗೂಬೆಯಾಗಿ ಹೋಗು” ಎಂದು ಶಪಿಸಿದ. ಮಗು ನಕ್ಕು “ಸುಮ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಕ್ಕೊಳಪ್ಪ” ಎಂದಿತು. ದೇವರು ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಕಲಿಗಾಲ ನೋಡಿ.

ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಅವನು ಬಂದ. ಉಟ್ಟಿದ್ದ ಲುಂಗಿ ಕೊಳಕಾಗಿತ್ತು.ಶರಟು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹರಿದಿತ್ತು. ಕುಂಟುತ್ತಿದ್ದ. ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಮುಂದೆ ಹೋಗೆಂಬಂತೆ ಕ್ಯೆಯಾಡಿಸಿದೆ. ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಯಾರನ್ನೋ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮನ ಬದಲಿಸಿ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದೆ. ರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯ ಸಿಕ್ಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಉಳಿಸಿದೆನೋ, ಕಳೆದು ಕೊಂಡೆನೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.