Archive for the ‘ಸಿನಿಮಾ’ Category

“ಕಿರಗೂರಿನ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳು ಕತೇನ ಪಿಚ್ಚರ್ ಮಾಡ್ತವ್ರಂತೆ” ಅಂತ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದಾಗ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗಪ್ಪಾ ಬಂತು ಅಂತ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಹಾಗು ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕತೆಯನ್ನ ಯಾರೋ ಹಾಳು ಮಾಡುವ ‘ಮಿಸ್ಟಿಕ್ಕಿಗೆ’ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನನಗೆ ನಾನೇ ತೀರ್ಪು ಸಹಾ ಕೊಟ್ಟು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಗೆ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ತೇಜಸ್ವಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕತೆಗಳು, ಬರಹಗಳು ಸಿನಿ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕಲಾರದಂತವು ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಅವರ ಬರಹಗಳ ಹರಿವು ಅಗಾಧ. ಸಣ್ಣ ಕತೆಗಳೂ ಸಹಾ ಅವರ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗುವ ಚಿಕ್ಕ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿ ಹಾರಿ ಮೂರು ಊರುಗಳನ್ನು ಆರು ಕೇರಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ. ರೆಕ್ಕೆಯ ತುದಿಗಳನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೂ, ಮೂಡಿಗೆರೆ ಸಂತೆಯ ಗದ್ಧಲಕ್ಕೂ, ಅಗಾಧ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಹಜ ಅನುಕಂಪಕ್ಕೂ ತಗುಲಿಸಿ ನೂರು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾರುವ ಈ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ನರಮನ್ಸರಾದ ನಾವ್ಗಳು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ತೇಜಸ್ವಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ನೂರೆಂಟು ಥೀಮುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಧಾಟಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಯಾರಿಗಿದೆ? ಕತೆಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ನಿಜಜೀವನಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಬಂದು ಬಿಡುವ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ನರಮನ್ಸರಾದ ನಟರು ನಟಿಸಿ ತೋರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪಾತ್ರ ಆಡುವ ಮಾತು ಎರಡಿದ್ದರೆ ಆಡದ ಮಾತುಗಳು ನೂರಿವೆ ಅಂತನ್ನಿಸುವ ಅಪ್ಪಟ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳ ತರಹದ ನಟರು ಸಿಕ್ಕಿಯಾರೆ?

ಕತೆ ಓದುವಾಗ ಸಿಕ್ಕುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಗಾಂಧಿನಗರದ ನಿರ್ಧೇಶಕ ಮಹಾಶಯರು ಉಳಿಸಿಯಾರೇ?

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕತೆ ಹೇಳುವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುವುದು ಸುಮನ್ ಮೇಡಂ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ.

ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕುವ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನೆ ಮಾಮೂಲಿನ ಹಾಗೆ ಸಿಧ್ಲಿಂಗೇಷ್ವರ ಟಾಕೀಸು ಹಾಗು ಮಾಮೂಲಿನ ಹಾಗೆ ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತರ ಷೋ. ಮಾಮೂಲಿನ ಹಾಗೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಲೇಟು.

ಪಿಚ್ಚರು ಶುರುವಾಗುತ್ತಲೇ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರಗಳ ಸಾಲು. ಅದೇ ದಾನಮ್ಮ, ಅದೇ ಕಾಳೇಗೌಡ, ಅದೇ ಶಂಕ್ರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅದೇ ಧೈತ್ಯ ಮರ. ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರುವ ಅದೇ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ. ಹಳ್ಳಿಗರ ಮುಗ್ಧತೆ, ಹಳ್ಳಿಯ unadultrated ಸೌಂದರ್ಯ, ಪರಂಪರಾಗತವಾಗಿ ಬಂದ ನಂಬುಗೆಗಳು, ಸಂಭಂಧಗಳು, ಸೇಂದಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿನ ಕ್ಷಣಗಳು, ಜಗಳವಾಡುತ್ತಲೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಿಡಿಯುವ ಹೃದಯಗಳು. ಕತೆ ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸಂಯಮ ಎರಡನ್ನೂ ಸುಮನಾ ಮೇಡಂ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕತೆ ಎಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲದೆ, ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬೋರು ಹೊಡೆಸಿ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫ್ರೇಮುಗಳಲ್ಲಿ ನಗಿಸಿ ನೋಡುಗರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧು ಮಹಾರಾಜ್ ಸಂಗೀತ ಕತೆಗೆ ಹಿತವಾಗುವಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ದಾನಮ್ಮ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಶ್ವೇತಾ ಶ್ರೀವಾತ್ಸವ್ ಬುಕ್ಕಿನ ಕೊನೆ ಪೇಜಿನಿಂದ ದಾನಮ್ಮ ನೆಗೆದು ಬಂದಳೇನೋ ಅನ್ನಿಸುವ ಹಾಗೆ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಕ್ರುತಾ ವಾಘ್ಲೆ ಇದು ಅತಿಯಾಯ್ತು ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಅತ್ಯಾಭಿನಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕಿಶೋರ್ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚ್ಯುತ್ ಎಂದಿನ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಾದರೂ ಇಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭಿನಯ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಊರಳ್ಳಿ ಹೆಗ್ಡೆಯಾಗಿ ಶರತ್ ಲೋಹಿತಾಶ್ವ ಇಶ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಕಿರಗೂರನ್ನು ನನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಸಾಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ. ಕತೆ ಓದಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚಿನ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದೇ ಹೋದರೂ ನನಗೆ ಇದು ಇರಬೇಕಾದ ಕಡೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಕೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಸೆನ್ಸಾರ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಅವಿವೇಕಿಗಳ ಮೇಲೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ್ದು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೋಡುಗರನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಚಿತ್ರದ ದೇಸೀ ಸೊಗಡನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಳುಗೆಡವಿದೆ.

ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಕತೆಯನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧೇಶಕರಿಗೂ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವ ಗುಂಡಿಗೆ ತೋರಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೂ ಹಾಗು ಕತೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ರಾಜೇಶ್ವರಿ ಮೇಡಂಗೂ ನನ್ನದೊಂದು ನಮಸ್ಕಾರ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಂಗಕ್ಕೆ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಆಗಬೇಕಿರುವುದು ‘ಕಿರಗೂರಿನ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳು’ ತರಹದ ಚಿತ್ರಗಳು. ಕತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೆಕ್ಕಬೇಕು, unfilmable ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುವ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೆರೆಗೆ ತರಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತೆಲುಗು ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಕದಿಯುವ ತೆವಲನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಕಲಿತರೆ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾರ್ಥಕವಾದೀತು.