Archive for the ‘Uncategorized’ Category

‘ರಿಕ್ಕಿ’ ನೋಡಿದೆ.

ಆಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಏಕೆ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸುವ, ಆಶಯ ತುಂಬಿಸುವ trailer ಗಳು ಹಿರಿತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ತಲೆನೋವು ತರಿಸುತ್ತವೆ?

ಏಕೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಕತೆ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪೇಲವವಾಗುತ್ತದೆ?

ಏಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು, ಪಾತ್ರಗಳು ಮರೆತೆನಂದರೆ ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ ಅಂತ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ?

ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಧ್ಬುತ ಅನ್ನಿಸುವ ಕ್ಷಣಗಳು ಒಂದಿಡೀ ಚಿತ್ರವಾದಾಗ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ?

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನೆಮಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳೇನು?

ಸಿನಿಮಾ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನ ಮಾರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಗಾಂಧಿನಗರದ (ಹಾಗು ಇತರ ಭಾಶೆಗಳ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ) ಬಲವಾದ ನಂಬುಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಹತ್ತು ಜನ ಖಳರನ್ನ ಗುದ್ದಿ ಪುಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ದೇವರಿಗೂ ಒಂದು ಕೈ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ನಾಯಕಿ ತ್ರಿಪುರ ಸುಂದರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ನಾಯಕನಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವಳಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಖಳರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರಾಕ್ಷಸರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಪೋಲೀಸರು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಳ್ಳೆಯವರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೆಟ್ಟವರೂ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್, ಸರ್ಕಸ್, ದೇಶ ವಿದೇಶದ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳು, ಕನ್ಯೆಯರು ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಯೋಚನಾವಿಧಾನ ಇರುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬುಗೆ. ಸರಾಗವಾಗಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ಕತೆಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಲುಮೆ ಕುಟ್ಟುವವನು ಕುಲುಮೆ ಕುಟ್ಟಿ ಹಾರೆ ಗುದ್ದಲಿಗಳನ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕುಂಬಾರ ಮಡಿಕೆ ಕುಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಉಳುವವನು ಉಳುತ್ತಾ, ಊರ ಗೌಡರು ಚೌಕಾಬಾರ ಆಡುತ್ತಾ, ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಸೂರ್ಯನ ಅಂದ ಚಂದ ಹೊಗಳಿ ಕವಿತೆ ಬರೆಯಬಹುದಷ್ಟೆ.

ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಯೋಚನೆಗಳ ನಡುವೆ ಘರ್ಷಣೆ ನಡೆದಾಗ ಕತೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಕತೆಗಳಷ್ಟೇ ಮನುಷ್ಯರನ್ನ ಅಳಿಸಿ, ನಗಿಸಿ, ಭಯ ಭೀತರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇವೇ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳು ನಮ್ಮ ನಂಬುಗೆಗಳ ಬುಡಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಧಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಇಂತಹಾ ಕತೆಗಳನ್ನ ಕಟ್ಟುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಓದುಗನಿಗೆ ಇದು ಅಸಹಜ ಅನ್ನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಕತೆಗಾರ ಸೋತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕತೆಯ ಕತೆ ಮುಗಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆಗಳು ಕಟ್ಟಿದ ಕತೆಗಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಹುಟ್ಟಿದ ಕತೆಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಬಹಳ ಲೇಖಕರು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಕತೆಗಾರನ ಕೆಲಸ. ಒಮ್ಮೆ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಗುಣಾವಗುಣಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರ ಧಿಗಿಣ ಹಾಕಿ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ. ಪಾತ್ರದ ಕುಣಿತವನ್ನ ಸ್ವಚ್ಛ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬಣ್ಣಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಕತೆಗಾರನ ಕೆಲಸ. ಪಾತ್ರದ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಕತೆಗಾರ ಆಡಿಸ ಹೊರಟರೆ ಕತೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ.

‘ರಿಕ್ಕಿ’ಯ ವಿಶಯವನ್ನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಚಿತ್ರ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಕ್ಸಲ್ ಆಗಿ ರಾಧೆ ಬದಲಾಗುವುದು ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಘಟನೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆರೋಪಿತ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಿಂದ ರಾಧೆಯನ್ನ ಕರೆತರುವ ಹಠ ತೊಟ್ಟ ನಾಯಕನಿಗೆ ಆ ಹಠ ಎಷ್ಟು ಜನರ ಬಲಿ ಬೇಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆ ಗುವಾರನ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡುವ ‘ಮಾಸ್ಟರ್’ನ ಪಾತ್ರದ ಅಗಾಧ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನ ಕತೆ ಕಡೆಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಯಕನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಪಾತ್ರ ಕತೆಯ ಎಡಬಿಡಂಗಿತನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೇನೋ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ರಾಧೆಯನ್ನ ಕಾಪಾಡಲು ಆಗದ್ದಕ್ಕೆ ಅಳುತ್ತದೆ, ನಕ್ಸಲರಿಗೂ ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಪೋಲೀಸರೊಡನೆಯೂ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ moral center ಆದ ರಾಧೆ ಸಹಾ ತನ್ನ moral center ನಿಂದ ಹೊರಹೊರಟು ತೊಳಲುತ್ತಾಳೆ.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ನಡುವಿನಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದ ಪಾತ್ರಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ನಡುವಿನದೇ ಆದ ನಕ್ಸಲ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ. ಒಂದೆರಡು stand out ಕ್ಷಣಗಳಿವೆ.  ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವರು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಹಜತೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಂಧಿಸುವ ಸೂತ್ರದ ಕೊರತೆ ಚಿತ್ರ ಸ್ಮರಣೀಯವಾಗಿಸುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿವೆ.

ಆಲೋಚನಾರಹಿತ capitalism ನ ಅನಾಹುತಗಳನ್ನ ಮತ್ತು ನಕ್ಸಲ್ ವಾದದ ಮಜಲುಗಳನ್ನ ಶೋಧಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಜಾಗವನ್ನು ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಹಾಸ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆಮೆಚ್ಚುಗೆ ತೋರಿಸಿದರೂ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಸಿನೆಮಾ ಕಲೆಗಳ ಸಂಗಮ. ಅದು ಖಂಡಿತಾ ಸಮಯ ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾದ ರಕ್ಷಿತ್ ಮತ್ತು ರಿಷಭ್ ಬಹುಷಃ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ commercial ಒತ್ತಡಗಳನ್ನ ಮೀರಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಕೊಡಬಹುದು.

Advertisements

ಚಿಟ್ಟೆ

Posted: ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 21, 2012 by sukhesh in Uncategorized
ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:, , ,

ಮಳೆಯಾಗಲೇಬೇಕಂತಿಲ್ಲ

ಪುಟ್ಟ ಅಡ್ಡ ಉದ್ದ ಗೆರೆ ಕೊರೆದಂತಿರೋ 

ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ

ಬೆಳೆದೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತೆ ಹಸಿರು ಪಾಚಿ

ದಾಟುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ!

 

ಸಂಜೆ ಮುಗಿಯೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ 

ಸಣ್ಣ ಮಳೆ

ಬಯಾಲಜಿ ಬುಕ್ಕಿಂದ ನಿಧಾನ ಇಳಿವ 

ಚಿಟ್ಟೆ; ಲೋಕವೆಲ್ಲ ಹಳದಿ ಹಳದಿ

ತಟವಟ ಸುರಿವ ಮುಗಿಲಿಗೆಲ್ಲಿಯ ವ್ಯವಧಾನ?

 

ನೆಂದ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ 

ಕೊರೆದರೂ ಹೊತ್ತದ ಬೆಂಕಿ 

ಹಳೆಯ ಭಾವಚಿತ್ರ ಬತ್ತಿ

ಭಾವಗಳ ಹರಿಸಲಾರದೇನೋ…

 

ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿ ಬಿಂಬ

ಹೊಳೆವಾಗ

ಚಿಟ್ಟೆ ಯಾವುದೋ?

ಬಿಂಬ ಯಾವುದೋ?

ಬೆಳಕಿನ ವೇಗ ಯಾವುದೋ?

ಅಸಂಗತತೆಯ ಕೊನೆ ಯಾವುದೋ?