Posts Tagged ‘ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ’

“ಕಿರಗೂರಿನ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳು ಕತೇನ ಪಿಚ್ಚರ್ ಮಾಡ್ತವ್ರಂತೆ” ಅಂತ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದಾಗ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗಪ್ಪಾ ಬಂತು ಅಂತ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಹಾಗು ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕತೆಯನ್ನ ಯಾರೋ ಹಾಳು ಮಾಡುವ ‘ಮಿಸ್ಟಿಕ್ಕಿಗೆ’ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನನಗೆ ನಾನೇ ತೀರ್ಪು ಸಹಾ ಕೊಟ್ಟು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಗೆ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ತೇಜಸ್ವಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕತೆಗಳು, ಬರಹಗಳು ಸಿನಿ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕಲಾರದಂತವು ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಅವರ ಬರಹಗಳ ಹರಿವು ಅಗಾಧ. ಸಣ್ಣ ಕತೆಗಳೂ ಸಹಾ ಅವರ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗುವ ಚಿಕ್ಕ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿ ಹಾರಿ ಮೂರು ಊರುಗಳನ್ನು ಆರು ಕೇರಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ. ರೆಕ್ಕೆಯ ತುದಿಗಳನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೂ, ಮೂಡಿಗೆರೆ ಸಂತೆಯ ಗದ್ಧಲಕ್ಕೂ, ಅಗಾಧ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಹಜ ಅನುಕಂಪಕ್ಕೂ ತಗುಲಿಸಿ ನೂರು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾರುವ ಈ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ನರಮನ್ಸರಾದ ನಾವ್ಗಳು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ತೇಜಸ್ವಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವರ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ನೂರೆಂಟು ಥೀಮುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಧಾಟಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಯಾರಿಗಿದೆ? ಕತೆಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ನಿಜಜೀವನಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಬಂದು ಬಿಡುವ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ನರಮನ್ಸರಾದ ನಟರು ನಟಿಸಿ ತೋರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪಾತ್ರ ಆಡುವ ಮಾತು ಎರಡಿದ್ದರೆ ಆಡದ ಮಾತುಗಳು ನೂರಿವೆ ಅಂತನ್ನಿಸುವ ಅಪ್ಪಟ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳ ತರಹದ ನಟರು ಸಿಕ್ಕಿಯಾರೆ?

ಕತೆ ಓದುವಾಗ ಸಿಕ್ಕುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಗಾಂಧಿನಗರದ ನಿರ್ಧೇಶಕ ಮಹಾಶಯರು ಉಳಿಸಿಯಾರೇ?

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕತೆ ಹೇಳುವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುವುದು ಸುಮನ್ ಮೇಡಂ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ.

ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕುವ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನೆ ಮಾಮೂಲಿನ ಹಾಗೆ ಸಿಧ್ಲಿಂಗೇಷ್ವರ ಟಾಕೀಸು ಹಾಗು ಮಾಮೂಲಿನ ಹಾಗೆ ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತರ ಷೋ. ಮಾಮೂಲಿನ ಹಾಗೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಲೇಟು.

ಪಿಚ್ಚರು ಶುರುವಾಗುತ್ತಲೇ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರಗಳ ಸಾಲು. ಅದೇ ದಾನಮ್ಮ, ಅದೇ ಕಾಳೇಗೌಡ, ಅದೇ ಶಂಕ್ರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅದೇ ಧೈತ್ಯ ಮರ. ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರುವ ಅದೇ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ. ಹಳ್ಳಿಗರ ಮುಗ್ಧತೆ, ಹಳ್ಳಿಯ unadultrated ಸೌಂದರ್ಯ, ಪರಂಪರಾಗತವಾಗಿ ಬಂದ ನಂಬುಗೆಗಳು, ಸಂಭಂಧಗಳು, ಸೇಂದಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿನ ಕ್ಷಣಗಳು, ಜಗಳವಾಡುತ್ತಲೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಿಡಿಯುವ ಹೃದಯಗಳು. ಕತೆ ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸಂಯಮ ಎರಡನ್ನೂ ಸುಮನಾ ಮೇಡಂ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕತೆ ಎಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲದೆ, ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬೋರು ಹೊಡೆಸಿ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫ್ರೇಮುಗಳಲ್ಲಿ ನಗಿಸಿ ನೋಡುಗರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧು ಮಹಾರಾಜ್ ಸಂಗೀತ ಕತೆಗೆ ಹಿತವಾಗುವಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ದಾನಮ್ಮ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಶ್ವೇತಾ ಶ್ರೀವಾತ್ಸವ್ ಬುಕ್ಕಿನ ಕೊನೆ ಪೇಜಿನಿಂದ ದಾನಮ್ಮ ನೆಗೆದು ಬಂದಳೇನೋ ಅನ್ನಿಸುವ ಹಾಗೆ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಕ್ರುತಾ ವಾಘ್ಲೆ ಇದು ಅತಿಯಾಯ್ತು ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಅತ್ಯಾಭಿನಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕಿಶೋರ್ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚ್ಯುತ್ ಎಂದಿನ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಾದರೂ ಇಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭಿನಯ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಊರಳ್ಳಿ ಹೆಗ್ಡೆಯಾಗಿ ಶರತ್ ಲೋಹಿತಾಶ್ವ ಇಶ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಕಿರಗೂರನ್ನು ನನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಸಾಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ. ಕತೆ ಓದಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚಿನ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದೇ ಹೋದರೂ ನನಗೆ ಇದು ಇರಬೇಕಾದ ಕಡೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಕೊರೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಸೆನ್ಸಾರ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಅವಿವೇಕಿಗಳ ಮೇಲೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ್ದು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೋಡುಗರನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಚಿತ್ರದ ದೇಸೀ ಸೊಗಡನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಳುಗೆಡವಿದೆ.

ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಕತೆಯನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧೇಶಕರಿಗೂ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವ ಗುಂಡಿಗೆ ತೋರಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೂ ಹಾಗು ಕತೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ರಾಜೇಶ್ವರಿ ಮೇಡಂಗೂ ನನ್ನದೊಂದು ನಮಸ್ಕಾರ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಂಗಕ್ಕೆ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಆಗಬೇಕಿರುವುದು ‘ಕಿರಗೂರಿನ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳು’ ತರಹದ ಚಿತ್ರಗಳು. ಕತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೆಕ್ಕಬೇಕು, unfilmable ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುವ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೆರೆಗೆ ತರಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತೆಲುಗು ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಕದಿಯುವ ತೆವಲನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಕಲಿತರೆ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾರ್ಥಕವಾದೀತು.

Advertisements

‘ರಿಕ್ಕಿ’ ನೋಡಿದೆ.

ಆಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಪಾತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಏಕೆ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸುವ, ಆಶಯ ತುಂಬಿಸುವ trailer ಗಳು ಹಿರಿತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ತಲೆನೋವು ತರಿಸುತ್ತವೆ?

ಏಕೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಕತೆ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪೇಲವವಾಗುತ್ತದೆ?

ಏಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು, ಪಾತ್ರಗಳು ಮರೆತೆನಂದರೆ ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ ಅಂತ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ?

ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಧ್ಬುತ ಅನ್ನಿಸುವ ಕ್ಷಣಗಳು ಒಂದಿಡೀ ಚಿತ್ರವಾದಾಗ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ?

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನೆಮಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳೇನು?

ಸಿನಿಮಾ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನ ಮಾರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಗಾಂಧಿನಗರದ (ಹಾಗು ಇತರ ಭಾಶೆಗಳ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ) ಬಲವಾದ ನಂಬುಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಹತ್ತು ಜನ ಖಳರನ್ನ ಗುದ್ದಿ ಪುಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ದೇವರಿಗೂ ಒಂದು ಕೈ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ನಾಯಕಿ ತ್ರಿಪುರ ಸುಂದರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ನಾಯಕನಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವಳಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಖಳರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರಾಕ್ಷಸರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಪೋಲೀಸರು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಳ್ಳೆಯವರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೆಟ್ಟವರೂ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್, ಸರ್ಕಸ್, ದೇಶ ವಿದೇಶದ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳು, ಕನ್ಯೆಯರು ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಯೋಚನಾವಿಧಾನ ಇರುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬುಗೆ. ಸರಾಗವಾಗಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ಕತೆಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಲುಮೆ ಕುಟ್ಟುವವನು ಕುಲುಮೆ ಕುಟ್ಟಿ ಹಾರೆ ಗುದ್ದಲಿಗಳನ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕುಂಬಾರ ಮಡಿಕೆ ಕುಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಉಳುವವನು ಉಳುತ್ತಾ, ಊರ ಗೌಡರು ಚೌಕಾಬಾರ ಆಡುತ್ತಾ, ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಸೂರ್ಯನ ಅಂದ ಚಂದ ಹೊಗಳಿ ಕವಿತೆ ಬರೆಯಬಹುದಷ್ಟೆ.

ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಯೋಚನೆಗಳ ನಡುವೆ ಘರ್ಷಣೆ ನಡೆದಾಗ ಕತೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಕತೆಗಳಷ್ಟೇ ಮನುಷ್ಯರನ್ನ ಅಳಿಸಿ, ನಗಿಸಿ, ಭಯ ಭೀತರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇವೇ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳು ನಮ್ಮ ನಂಬುಗೆಗಳ ಬುಡಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಧಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಇಂತಹಾ ಕತೆಗಳನ್ನ ಕಟ್ಟುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಓದುಗನಿಗೆ ಇದು ಅಸಹಜ ಅನ್ನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಕತೆಗಾರ ಸೋತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕತೆಯ ಕತೆ ಮುಗಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆಗಳು ಕಟ್ಟಿದ ಕತೆಗಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಹುಟ್ಟಿದ ಕತೆಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಬಹಳ ಲೇಖಕರು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಕತೆಗಾರನ ಕೆಲಸ. ಒಮ್ಮೆ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಗುಣಾವಗುಣಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರ ಧಿಗಿಣ ಹಾಕಿ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ. ಪಾತ್ರದ ಕುಣಿತವನ್ನ ಸ್ವಚ್ಛ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬಣ್ಣಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಕತೆಗಾರನ ಕೆಲಸ. ಪಾತ್ರದ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಕತೆಗಾರ ಆಡಿಸ ಹೊರಟರೆ ಕತೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ.

‘ರಿಕ್ಕಿ’ಯ ವಿಶಯವನ್ನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಚಿತ್ರ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಕ್ಸಲ್ ಆಗಿ ರಾಧೆ ಬದಲಾಗುವುದು ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಘಟನೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆರೋಪಿತ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಿಂದ ರಾಧೆಯನ್ನ ಕರೆತರುವ ಹಠ ತೊಟ್ಟ ನಾಯಕನಿಗೆ ಆ ಹಠ ಎಷ್ಟು ಜನರ ಬಲಿ ಬೇಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆ ಗುವಾರನ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡುವ ‘ಮಾಸ್ಟರ್’ನ ಪಾತ್ರದ ಅಗಾಧ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನ ಕತೆ ಕಡೆಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಯಕನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಪಾತ್ರ ಕತೆಯ ಎಡಬಿಡಂಗಿತನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೇನೋ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ರಾಧೆಯನ್ನ ಕಾಪಾಡಲು ಆಗದ್ದಕ್ಕೆ ಅಳುತ್ತದೆ, ನಕ್ಸಲರಿಗೂ ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಪೋಲೀಸರೊಡನೆಯೂ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ moral center ಆದ ರಾಧೆ ಸಹಾ ತನ್ನ moral center ನಿಂದ ಹೊರಹೊರಟು ತೊಳಲುತ್ತಾಳೆ.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ನಡುವಿನಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದ ಪಾತ್ರಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ನಡುವಿನದೇ ಆದ ನಕ್ಸಲ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ. ಒಂದೆರಡು stand out ಕ್ಷಣಗಳಿವೆ.  ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವರು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಹಜತೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಂಧಿಸುವ ಸೂತ್ರದ ಕೊರತೆ ಚಿತ್ರ ಸ್ಮರಣೀಯವಾಗಿಸುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿವೆ.

ಆಲೋಚನಾರಹಿತ capitalism ನ ಅನಾಹುತಗಳನ್ನ ಮತ್ತು ನಕ್ಸಲ್ ವಾದದ ಮಜಲುಗಳನ್ನ ಶೋಧಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಜಾಗವನ್ನು ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಹಾಸ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆಮೆಚ್ಚುಗೆ ತೋರಿಸಿದರೂ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಸಿನೆಮಾ ಕಲೆಗಳ ಸಂಗಮ. ಅದು ಖಂಡಿತಾ ಸಮಯ ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾದ ರಕ್ಷಿತ್ ಮತ್ತು ರಿಷಭ್ ಬಹುಷಃ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ commercial ಒತ್ತಡಗಳನ್ನ ಮೀರಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಕೊಡಬಹುದು.